...

สบายดีรึ......

......สบายดี  ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่ไข้ สู้ได้ สบายมาก เอี้ยะ!!!!

คงจะสงสัยว่าไอ้ห่านี้มันพิมพ์อะไรของมัน....แหะๆ

มันคือคำพูดถามตอบระหว่าครูฝึกกับ นศท. นะครับที่ต้องตอบอย่างงั้นทุกครั้งทั้งๆที่อยากจะตอบว่า

.......ไม่สบาย เจ็บคอ ปวดหัว ร้อนจะตาย ตูเหนื่อย พอได้แล้ว เหอะ!!!!

แต่ก็ตอบเช่นนั้นไม่ได้เพราะถ้าตอบแบบนั้นไม่แบกปืนแล้ววิ่งก็ต้องวิดพื้น หรือไม่ก็ลุงนั้งแน่นอนเหอๆ

ผมเพิ่งผ่านพ้นการเข้าค่าย นศท. หรือที่คนส่วนใหญ่รู้จักกันในนาม รด.นั้นเองแหละครับเพิ่งจะจบไม่กี่ชม.ที่ผ่านมานี้เอง

3ปีที่เรียนมาก็ได้เจอได้ทำได้อะไรมาหลายๆอย่างอยู่เหมือนกัน.....แต่ที่จะพูดในวันนี้ก็คือการเข้าค่ายของปีที่3ที่แสนจะโหด(มั้ง)5วันที่ผ่านมานี้แหละครับ

ขอเล่าเป็นวันๆนะครับ(จะทำอะไรก็ทำไปเหอะ..)แหะๆ

-วันก่อนไปเข้าค่าย 22/1/50

 ขอบอกตามตรงว่าไม่อยากไปเลย......บอกแม่ว่าไม่ไปจะได้มั้ย....ดอยไม่อยากไปดอยกลัวดอยรู้สึกไม่ดี

แต่ท่านแม่ก็บอกว่าแล้วเรียนมา3ปีเพื่ออะไร....กลัวแค่นี้เหรอ แค่มีคนบอกว่า โหด ก็กลัวแล้วเหรอยังไม่เจอจะไปกลัวอะไร เป็นลูกผู้ชายอ่ะจะกลัวอะไร อย่าทำให้แม่เป็นห่วงมากสิเพราะดอยใจไม่ดีแม่ก็ใจไม่ดีรู้มั้ยเรื่องแค่นี้ไม่ต้องกลัว......

....ดอยเลยไป...แต่ในใจก็ยังกลัว....ขอบอกตามตรงว่าตอนนั้นกลัวตายมากๆ

เพราะ ดอยรู้สึกว่ามีคนแตะหลังดอยตลอด ดอยไม่สบายก่อนจะไป ดอยฝันร้าย.....มันทำให้ดอยรู้สึกว่า มันจะมีไรเกิดขึ้นกับกูอีก5วันข้างหน้าว่ะ

-วันแรกของการเดินทาง...23/1/50

 ตื่นแต่เช้าไปก็ไม่มีอะไรมาก....ได้ใต่หน้าผาแล้วก็โลยตัวลงมาด้วยเชือกเส้นเดียว...ตอนแรกทรงตัวไม่ได้เลยแล้วจู่ๆเชือกก็ค้างไปต่อไม่ได้มาดูที่เท้าเชือดติดอยู่กับกิ่งไม้ที่งอกออกมาตรงหน้าผาเอาล่ะสืที่นี้...แล้วจะทำไงเนี้ยะไม่กล้าที่จะเอามือข้างหนึ่งปล่อยเชือกแล้วไปเอาออกเลยแต่สักพักเพื่อนที่ปล่อตัวมาพร้อมกันก็ไหลหลงไปด้วยความไวสูงฝุ่นตลบอบอวนเลย.....แล้วเสียงของครูฝึกก็ตะโกนออกมาว่า รีบๆลงไปถ้ามึงลงไปช้ากว่าไอ้นั้นลงไปโดนทำโทษ....เอาล่ะสิตูไม่อยากวิดพื้นๆๆๆๆๆเป็นไงเป็นกันก็เอามือไปแกะเชือกออกจากกิ้งไม้แล้วตอนนั้นตัวของไอ้กระผมก็นอนไหลลงไปเลย....อายแหละเจ็บ มาดูที่กางเกง...กระเป๋าที่ก้นขาดเลยแต่ดีนะที่ไม่ไม่ขาดไปถึงเนื้อในไม่งั้น....เหอๆ พอทุกคนไหลหลงมาเสร็จก็เดินทางต่อ..ประมาณ3-4 ก.ม. ก็ถึงที่หมาย แล้วครูฝึกก็ให้กางเต้นท์ พอตอนจะช่วยคู่นอนกางเต้นท์อยู่ๆเลือกก็ไหลออกมาจากจมูเฉยเลย....ตกใจมาก......รีบเดินไปหากองพยาบาลอย่างไวอ่ะโนที่เพื่อนๆไม่รู้เลยว่าไอ้ห่าดอยหายไปไหน....แล้วก็นอนประคบน้ำแข็งจนเพื่อนๆกางเต้นท์เสร็จอ่ะ.....แล้วพอเสร็จก็ไม่มีไรมากไปรับปืนมาแบกตลอดเวลาทานข้าวเย็นเสร็จก็ฝึกนิดๆหน่อยๆแล้วก็เข้านอน พอประมาณ4ทุ่ม ครูฝึกคึกไรขึ้นมาไม่รู้ปลุกๆๆมาทำโทษเล่นๆเฉยเลยงงมากมายแล้วก็ปล่อยไปนอน..ผมได้เป็นเวร ผลัดที่6 เวลาตี3-ตี4 หนาวมากขอบอก...วันแรกก็ผ่านไปอันที่จริงตอนนี้ต้องเป็นวันที่สองแล้วสิแหะๆ

-วันที่สอง...วันแห่งการเดิน เดิน เดิน แล้วก็เดิน 24/1/50

 หลังจากเป็นเวรเสร็จก็ไปนอนอีก ชม.(ให้นอนผมก็นอนอ่ะจะได้มีแรงสู้ต่อ)วันนี้พอกินข้าวเช้าเสร็จก็ไปฝึกสุ่มโจมตี ในรูปแบบ โครตจะเหนื่อยเพราะทำไม่ค่อยดีกัน เสียงดังกันก็โดนทำใหม่เป็นประมาณ2-3รอบไม่ชอบตรงที่ต้องหมอบแล้วคุณสถานที่ต้องมอบก็มีคุณไมยราบอยู่เยอะมากมายมือนิโดนหนามดำเป็นจุดๆเยอะแยะเลยมีตั้งหมอบ คานสูง(ตรงไหน) คานต่ำ(ไมไม่เรียกว่าเอาตัวถูพื้นไปข้างหน้าแทนว่ะ) นอนหงายแล้วหลอกรั่ว หลวดหนาบ(ให้คิดว่ามีเอง) แล้วก็แหกปากเป็นเสียงปืน.....จนเสร็จแล้วก็พาเดินอ้อมเขา2-3ลูกแล้วก็กลับมาที่เขาลูกที่เคยเดินผ่าน ลงโคลน แช่น้ำถึงเข่า เดินป่า แล้วก็มาอยู่ข้างหลังสนามที่เพิ่งผึกไปเพื่อนจะโจมตีเขาลูกแรกที่เดินผ่านโดยมา102อยู่เป็นสุ่มป้องกัน ในรูปแบบ เออลืมไปผมอยู่101 นะครับ คิดในใจเออ...จะพาตูเดินอ้อมเพื่อ....อะไรเนี้ยะ....เหอๆ พอสุ่มโจมตีเสร็จ ก็ได้กินข้าวเที่ยงที่เพื่อนๆในกลุ่มให้ผมแบกมาดีใจที่ไอ้บัดดี้(คู่นอน)ยังช่วยแบกโดยที่คนอื่นในกลุ่มไม่ช่วยเลย....อาเมน  พอกินข้าวเที่ยงเสร็จก็เปลียนกันกับ102โดยให้พวกผมเป็นกลุ่มสุ่มป้องกันในรูปแบบมั้ง...ก็เหมือนเดิมคือ....หลอกกูเดินเพื่อ........ให้กูเหนื่อย....โอเค....แล้วก็นั้งรอ102 มาเข้าโจมตีพอเห็นหัวหน้าก็สั่งให้โจมดีโดยการแหกปากเป็นเสียงปืนอีกนั้นแหละ.....พอเสร็จหมดก็...กลับมาที่พัก เหนื่อยตรงที่...ไม่มีน้ำให้ดื่มแหละแต่ก็ต้องทนเอาอ่าแต่ก็ผ่านมาได้ล่ะ คืนนี้ไม่ได้เป็นเวรยามสบายแหะๆแต่นอนในเต้นท์วันนี้หนาวมากๆและจะมีเสียงครูฝึกรบกวนการนอนเสมอ ทั้ง ค่ำคืนระวังฟืนไฟ แต่ถ้าฟังดีๆจะเป็น ค่ำคืนระวังปืนไป คือถ้าปืนหายก็จะโดนทำโทษอ่าครับเพราะปืนต้องติดตัวเสมอ พอใกล้เช้าหน่อยก็จะมีเสียงไก่(คน)นก(คน)หมา(คนอีกแหละ)ทุกๆ10นาที จนคิดในใจเมื่อไรจะเช้าเนี้ยะ พอประมาณตี4กว่าๆครูก็เรียกให้ตื่นกันแล้วสั่งให้ใส่ผ้าขนหนู่ผ้าขาวม้าหรือไมก็กางเกงในตัวเดียวถ้าเกิดว่าไม่มีสองสิ่งข้างต้นที่บอกมาอ่าครูจะพาไปอาบน้ำ....แบบว่าเว็งสุดๆตรูกะจะไม่อาบเลยเพราะทุกคนก็ไม่อาบเพราะไม่มีเวลาพอและไม่มีห้องน้ำอะไรเลยแล้วครูฝึก็พาเดินไปที่เขื่อนแล้วบอกว่าต้องออกกำลังกายก่อนอาบน้ำออกกำลังกาย พอออกกำลังกายเสร็จครูบอกเสียงดังกัน....ไปให้อาบหล่ะ......เออ....ความจริงคือครูจะแกล้งพวกผมใช่มั้ย....แต่พอไปถึงที่พักก็ให้นั้งในชุดแบบนั้นแหละแล้วก้บอกว่าเดี๋ยวจะหาว่าครูโกหกครูเลยไปเอาถังน้ำมาแล้วก็ใช่ขันตักน้ำแล้วก็สาดมาที่พวกผมตอนนั้นความรู้สึกคือเหมือผีโดนสาดด้วยน้ำมนต์เลยสั่นกันทุกคนเลย....แต่ก็ฮาดี

-วันที่สาม...หน่วยรบพิเศษ 25/1/50

  วันนี้ตอนเช้าก็เรียนเรื่องการดำรงชีพในป่า....ก็ไม่มีไรมากมีสอนวิธีจับงูเห่า...นี้แหละที่น่าสนในที่สุดของการเรียนเพราะผมนั้งแถวหน้าๆด้วยอ่ากลัวงูมากมายแต่ทำเป็นนิ่งไว้ๆ555+พอเรียนเสร็จก็พาออกจากที่พักแล้วก็เดิน....เดิน.....และเดิน.....วันนี้แบกทั้งปืนและเป้สนามของใครของมันเลยเอาของใช่ที่จำเป็นไปด้วยซึ้งตัวกระผมเอาของมาเป็นของที่จำเป็นอยู่แล้วด้วยสิกระเป๋าเลยไม่ต้องเอาของเข้าของออกมากแต่คราวนี้เติมน้ำและดื่มอย่างประหยัดมากมาย...เพราะวันนี้เดินไกลมากมาย(ทั้งๆที่มันก็คือการอ้อมไปอ้อมมานั้นแหละ)และวันนี้ต้องนอนกลางดินกินกลางทรายของจริงเหอๆก็ไม่มีไรมากก็คือว่าเหนื่อย...และก็ได้สุ่มโจมตีตอนดึกแบบหน่วยรบพิเศษอ่าวันนี้ทำตัวดีกันเลยได้พักเร็ว......แต่พอตี3ครูก็เรียกขึ้นมาพาเดินเล่นตอนเช้าอีก....เหอๆ

-วันที่สี่....เพื่อนในตำนาน 26/1/50

 ความเดิมจากตี3ที่ครูพาเดินเล่นดันมีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของผมปวดขี้แบบสุดๆเลยขอขี้แต่พอเขาขี้เสร็จก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาอยู่ไหนตั้งแต่ตี3-9โมงกว่าๆพวกเราทุกคนใน101ก็ตามหาเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย.....แต่ก็ไม่เจอจนครูบอกว่าต้องเสียใจแล้วแหละเพราะเราจะเสียเวลาต่อไม่ได้แล้วและในการฝึกแต่ล่ะครั้งจะมีคนหายได้5คน ตอนนั้นผมโกรธมากเพราะพูดแบบงี้แสดงว่าจะไม่รับผิดชอบเลยเหรอ.....เพื่อนของพวกผมทั้งคนหนึ่งนะแต่ก็เถียงอะไรไม่ได้....ก็ต้องฝึกต่อไปการฝึกในวันนี้เลยมีความเงียบเป็นพิเศษและเป็นสิ่งที่ดีที่ทำให้พวกผมที่ต้องฝึกการรบพิเศษต้องเงียบอยู่แล้วผ่านไปได้ด้วยดีพอฝึกเสร็จประมาณบ่ายโมงกว่าๆครูฝึก็จะให้ปึกการหนีล่ะที่นี้ต้องหนีครูฝึกทุกคนในค่ายหามให้จับตัวได้ไม่งั้นจะกลายเป็นดาราดังเลยในกองร้องเลยเพราะจะได้ใส่แค่กางเกงในตัวเดียว...เดินกลับมาแน่นอนแต่พอมีเรื่องของไอ้เพื่อนที่ไปขี้แล้วหายก็ทำให้พวกเรารักกัน(มั้ง)มากขั้นต่างก็ช่วยๆกันจนมาถึงที่หมายได้สำเร็จแล้วก็มาเจอไอ้เพื่อนคนนั้น...สรุปมันบอกว่ามันท้องเสียอย่างรุนแรงเลยได้กลับมาที่กองพยาบาลก่อนตั้งนานล่ะ......อืมกูโดนหลอกอีกแล้วเหรอเนี้ยะ.....ขอบคุณเหอะๆ พอทานข้าวเย็นอะไรเสร็จพี่ๆที่มาช่วยครูฝึกก็มาบอกว่าให้ค่ำนี้มีการนันทนาการสบายแล้วให้แต่ล่ะกองร้อยแสดงละครด้วยแบ่งเป็นกองร้อยล่ะ2กลุ่มก็คือมี4เรื่องนั้นเองแต่พอมาถึงเวลาจริง.....ก็ได้แสดงแค่กองร้อยล่ะเรื่องเพราะครูฝึกก็มาพูดในซึ้งใจเล่นๆผมเกือบร้องไห้แนะ555+แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่นอนอย่างมีความสุขที่สุดเพราะอีกวันก็จะได้กลับแล้ว

-วันที่ห้า...วันสุดท้าย วัดแห่งการลาจากชุด นศท. 27/1/50

 วันนี้....ก็ไม่มีอะไรมากไม่โดนทำโทษเลยแม้แต่น้อยครูฝึกกลายเป็นคนใจดีกันทุกคนวันนี้จะว่าเศร้าก็เศร้าดีนะเพราะผมจะไม่ได้มาหมอบๆไม่ได้มาเหนื่อยๆกับเพื่อนไม่ได้มาตอบคำถามของครูฝึกแบบทุกที ไม่ได้มานั้งหลับแล้วโดนทำโทษ ไม่ได้วิดพื้น ไม่ได้ลุกนั้ง จะไม่ได้แหกปากว่า เอี้ยะ!!!!!ทุกครั้งเมื่อสั่งจัดแถว ไม่ได้เจอเพื่อนๆต่างสถาบันแต่มารวมกันที่ในค่ายกลับกลายเป็นว่าเวลาผ่านไปเร็วมากวันนี้เป็นวันที่ผมกลายเป็นนายสิบอย่างเต็มตัวแล้วเหรอเนี้ยะ......ผมผ่านมาได้ไงเนี้ยะ.....ขอบคุณช่วงเวลาที่เรียกว่าช่วงเวลาดีๆเลยก็ว่าได้ถ้าได้เรียนแล้วคุณๆจะรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่าคำว่าโหด....ที่ตัวผมกลัว

และการเข้าค่ายครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนมากขึ้นจากไม่เคยพูดก็ได้พูดกันและได้รู้ว่าผมก็ทำได้และอย่ากลัวในสิ่งที่ไม่ควรจะกลัว